2017 - Jim Horrevoets

Drimmelen, dat is waar het allemaal begon. Ik schat zo’n kleine 40 jaar geleden, toen pa met een paar zwagers ‘verveeld’ vanuit familie visite even een rondje gingen rijden en zich in een impuls opgaven voor een midweek zeilles. Dit werd gevolgd door een jaartje een Flying Toer huren bij de Drima. Daarna werd onze 1e eigen zeilboot aangeschaft, een Mirror Dinghy genaamd ‘Doev’. Met rode zeilen, een blauwe romp met witte haaientanden, een opvallend scheepje. 

JimHorrevoets.jpg

Pa kocht na verloop van tijd een Draak en Hans en ik kregen de Doev. Op m’n 9evoer ik mijn 1ewedstrijd op de Amer. De uitslag herinner ik me niet meer, wel dat we omsloegen. 

 

De Doev werd langzaam ‘ge-tuned’ tot een wedstrijd bootje, diverse extra trimlijntjes werden toegevoegd en uiteindelijk zelfs een spinakerchute. Dit leidde tot het komische tafereel dat, toen we het bootje wilde verkopen en aan de aanstaande koper (een vader en dochter die net haar CWO 1 gehaald had) lieten zien wat er allemaal mogelijk was qua verstellingen, dochter lief zei: "Deze boot is veel te ingewikkeld voor mij" en de koop niet door dreigde te gaan. Gelukkig hadden we dit goed door en wisten we ze te overtuigen dat dit ook veel simpeler kon. Na het weghalen van alle extra lijnen en spi zag dochter het toch weer zitten en werd de koop beslecht. 

 

Onze nieuwe boot werd een Simoun 445 waar Hans en ik een paar jaar mee voeren voordat we een Schakel kochten, die we vervolgens ombouwden tot een soort skiff. Zo werden er een langere mast, FD spinaker en een high aspect steek zwaard geplaatst. Ook werd de spiegel open gezaagd en bleven steeds meer vlonders thuis om gewicht te besparen. 

 

Hans en ik voeren hier fanatiek mee en hebben menig avond wedstrijd op zowel, line honneurs- als berekend gewonnen. Ondertussen bemanden we ook kajuit boten. ’s Winters werd meegedaan aan de winterwedstrijden en in de zomervakantie vaak verlegde we ons vaargebied gestaagd van de Zeeuwse Stromen (bij Pa aanboord) naar offshore wedstrijden als de Collin Archer race (Lauwersoog – Larvik) en de Spice race (Rotterdam, Lerwick, Larvik) bij Daan van Beurden aan boord. 

 

Hierna ging het snel en hebben we een tijd lang in het Nederlandse IMS kajuitboot circuit meegezeild. Dit in een Micro tonner, diverse J’s. Het hoogtepunt was een seizoen lang trainen voor de Commodores Cup in Cowes op de J35 Jane Air. We voeren in een team van jonge zeilers, 2 Ierse profs en een eigenzinnige schipper. Dat laatste leidde er ook toe dat we uiteindelijk net voor de Commodores Cup (waarvoor we ons glansrijk selecteerden in het Nederlands team) bonje kregen met de schipper en met de hele bemanning van boord stapte. 

 

Hans ging hierna alleen maar fanatieker varen en ik richtte me meer op mijn studie. Toen Roy Heiner een oproep plaatste voor jonge zeilers om het Synergy team te versterken was Hans daar uiteraard bij. Om goed voor de dag te komen bij het ‘sollicitatie’ gesprek leende hij mijn Dubarry bootschoenen. Ik ga er vanuit dat dit de doorslag gegeven heeft ;-) Ik bleef fanatiek (op recreatief niveau) mijn wedstrijden varen terwijl Hans zich verder door ontwikkelde tot full prof. 

 

Na een periode van voornamelijk offshore races zoals Fastnett races en Rotterdam - Portugal, bij Jan Backx aan boord, ben ik uiteindelijk in de Spanker gaan varen. Dit ingegeven door mijn verhuizing naar Sneek, waar ik het zeilen op de Friese en Hollandse plassen in eenheidsklasse ben gaan waarderen. Na een aantal jaren ervaring opdoen in het  tactische spelletje rond de boeien met grote velden en kleine banen lukte dit steeds beter en strijd ik momenteel veel om de podium plaatsen, met de voorlopige hoogtepunten; 2x Sneekweek kampioen en 2ebij het NK. 

 

De laatste paar jaar zeil ik met mijn zoon Niels als bemanning. Dat is dubbel genieten en ik besef nu ook goed hoe Pa hiervan genoten moet hebben, ……………. en hoezeer hij Hans nu hierin mist.  

 

Al met al was het voor mij erg bijzonder om in 2017 de Hans Horrevoets Memorial Race gewonnen te hebben op het water waar ik samen met Hans de basis legde voor onze zeilpassie.

 

Jim Horrevoets

Oktober 2018        

©2008-2016 HHMR